? แล้วอาการป่วยนี่เป็นอุปสรรค์ในการทำงานมั๊ยครับ

เป็น เพราะว่าพอเป็นเบาหวานตาก็จะไม่ปกติ ถ้าวันไหนน้ำตาลลง สุขภาพดีขึ้น

ไกลก็จะมองเห็นชัดเลย แต่ใกล้ก็มองไม่เห็น พอไกล้มองไม่เห็นเขียนรูปลำบาก

แล้วเขียนสีชอล์คมันสุดมือต้องใช้แว่นช่วย แล้วนั่งนานๆ ขาก็จะบวม ก็ต้องรักษา

ตัวโดยการฉีดยาวันละ 2 เข็ม เช้าเข็ม เย็นเข็ม ฉีดที่พุงใช้เข็มฉีดตัวเอง ใช้ฉีดแบบ

วิธีใหม่ไม่ให้หมอรู้เดี๋ยวหมอด่าเอา ถ้าฉีดตามหมอก็เอาแอลกอร์ฮอล์เช็ดเอาเข็ม

จิ้มดูดเลือดอกมาดูก่อนว่าตรงเส้นเลือดรึยัง ถ้าตรงก็ดึงออกมาจิ้มรูใหม่ ก็เข็มหนึ่ง

โดนตั้ง 2 ที ก็เลยไม่เอาใช้จิ้มเข้าไปเลยโดนไม่โดนก็ช่างมัน แต่ถ้าเข้าเส้นเลือด

มันก็จะออกฤทธิ์ไวกว่า มันก็จะไม่ทำให้น้ำตาลลดลง หมอก็บอกว่าสมองคนเรา

อยู่ได้ด้วยน้ำตาล

คนไหนที่กินน้ำตาลมากๆ ก็จะพูดทะลึ่งมากกว่าคนอื่น กินน้ำตาลสมองจะทำงาน

เยอะ ผมกิเพิ่งรู้จากหมอ หมอเค้าก็มาเรียนเขียนรูปก็เลยสนิทกัน หมอเค้าเดินเข้า

มาเราก็นึกว่า อาตี๋ที่ไหนเห็นเซอๆ เค้ามาขอเรียนเขียน แล้วก็แว็บไปเรียนปั้นรูป

คนอื่นไม่สอนเลยมีแต่ไอ้ป๊อด หมอเขาบอกว่าไอ้ป๊อดมันไม่ได้ขาดหรอกมันล้น

แกก็ถือว่าไอ้ป๊อดเป็นครูของแกมาตลอด มาทีไรก็ถามหา ไอ้ป๊อดก็จะเซอๆ วันดี

คืนดีก็แก้ผ้าปีนต้นมะขาม อยากเป็นชีเปลือยอาศัยผลไม้กิน ชาวบ้านก็ต้องมาไล่

แม่ไอ้ป๊อดก็ทำกับข้าวไปวางไว้ ก็กลับบ้านกะว่ามันหิวเดี๋ยวมันก็ลงมา ขึ้นไปอยู่

ได้ 2 วันทนไม่ไหวก็ลงมา เดี๋ยวนี้ก็ยังมาอยู่ ชอบแต่งตัวขาวๆ ห้อยปะคำห้อยอะไร

ก็ไม่รู้ แต่หมอก็เรียนปั้นกับมันแล้วมาเรียน Drawing กับผม

มาถามวิธีว่าคนเราถ้าจะทำให้สวยต้องเอาเส้นไหนออกบ้าง เห็นผมเขียนคนที่ดู

จากในรูปแล้วไม่น่าจะทำให้หล่อได้ ไม่น่าจะเขียนให้สวยได้ ผมก็บอกว่าไม่ยาก

เลยหมอเส้นไหนมาทีหลังก็เอาออกให้หมด เหมือนหลวงพ่อสด เส้นแรงมาก

พอไม่ใส่หลวงพ่อสดก็ใจดี จริงๆ ที่ท่านขมวดคิ้วเพราะว่าท่านกลัวกล้อง

เมื่อก่อนจะต้องตั้งท่านาน ท่านไม่ได้โมโหท่านขมวดคิ้วจ้อง เส้นมาทีหลังก็เอา

ออกให้หมด สั้นที่ยาวหน่อยก็ตัดให้สั้นลง หมอเค้าเป็นคนที่เรียนศัลยกรรมใบหน้า

พอกลับไปก็บอกว่าหมอใหญ่ชม บอกว่าหมอทำงานสวย ก็ได้จากเพาะช่างนี่แหล่ะ

คนที่ที่ดังอยู่ตอนนี้ที่ทำเรื่องพิมพ์อวัยวะ เอาพิมพ์ใส่สารเคมีแล้วเอาไปประกบบน

หลังหนู แกะออกมาเป็นรูปหูตามในพิมพ์ ไปเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัย ฮาวาล์ด

อเมริกา ไปเรียนอยู่ตอนหลังก็โดนหมอฝรั่งกีดกันไม่ให้ดูอะไรทั้งสิ้น 2-3 เดือน

ก็กลับมา บอกผมว่าให้เขียนรูปหมอใหญ่ให้หน่อยเป็นรูปสีชอล์ก เอาไปให้เค้าก็

ดีใจมากเลย เพราะชาวอเมริกันเห็นรูปเขียนแล้วชอบมาก เห็นรูปถ่ายก็เฉยๆ ตั้งแต่

นั้นมาหมอก็เข้านอกออกใน ห้องหมอใหญ่ได้ตลอด จนกระทั่งรู้วิธีการผลิตชิ้นส่วน

อวัยวะ ก็งานศิลปะช่วยได้หลายทาง

นอกจากจะช่วยให้เราสบายใจแล้ว จริงๆ เกิดมาก็เริ่มเป็นคนที่พิเศษกว่าคนอื่นนะ

ถ้าชอบทางนี้ ไม่ต้องเวียนไหว้กับเดรฉานวิชา บางคนเกิดมาก็เอาชีวิตไปทิ้งไว้กับ

คนอื่นไม่ทันเกษียรก็ตาย หายไปเฉยๆ เราถึงตายก็ยังเซ็นชื่อในงานได้ ทิ้งไว้เป็น

ร้อยปีก็ยังรู้ว่าใครเขียนเพราะมันมีชื่อ เพราะฉะนั้นทำงานอะไรเซ็นชื่อลงในงาน

ได้ถือว่าสุดยอด

? อาจารย์ชอบงานประเภทไหนครับ

ผมชอบทุกแนว เพราะว่าทุกแนวขอให้มันถึงจริงๆ มันจะสวย เหมือนคนทุกชาติทุก

ภาษา แขกก็สวยนะ เวลาสวยก็สวยจริงๆ คนลาวก็สาว จีนก็สวย แต่ถ้าถามว่าทำงาน

ประเภทไหนอยู่ก็บอกได้ว่า เขียนสีน้ำมันก็เขียนได้ จริงๆ เขียนได้ทุกอย่าง

เพราะตอนเรียนก็เรียนทุกอย่าง แต่จะชอบเขียนแบบที่เป็นทีๆ แบบอิมเพรสชั่นนิส

คือหมายความว่าถ้าไปตอนเช้าก็เขียนให้ได้ลักษณะตอนเช้า ถ้าจะให้ได้ลักษณะ

บรรยากาศนั้นต้องเขียนเร็วๆ ให้เสร็จตอนนั้นเลย มันก็จะได้ทั้งอารมณ์ทั้งแสง

ทั้งเวลา

หุ่นนิ่งก็จะเขียนแบบไม่เก็บละเอียดมาก แต่ก็ดูรู้ว่าอะไรเป็นอะไร แต่เค้าก็ยังว่า

ผมเก็บอยู่ จริงๆ ผมไม่ได้เก็บ ผมปาดง่ายๆ ที่ทำมาเป็นอาชีพอยู่ตลอด ซึ่งจริงๆ

ไม่ได้ตรงกับที่สอนเท่าไหร่ ก็คือเขียนคนเหมือนสีชอล์ค เป็นเหมือนงานบริการ

ตอนหลังนี่ก็เปลี่ยนกฎใหม่ ถ้าไม่ตายคิดเงิน ถ้าตายฟรี บางทีก็ออกค่ากรอบให้ด้วย

หลวงพ่อบอกว่าอาจารย์ตายยากเพาะบุญอาจารย์เยอะ แต่ไปเปิดหนังสือดูดวงตัวเอง

อายุ 58 ยังไม่เกษียรเลยดวงหมดแล้ว

? เงินสำคัญต่อการสร้างงานศิลปะมั๊ยครับสำหรับอาจารย์

มันทำให้การงานคล่องขึ้น งานศิลปะบางอย่างจะทำโดยไม่ต้องใช้เงินก็ดังได้

มีดินสอกับกระดาษก็ดังได้ ขอให้ทำให้ถึงที่สุด อีกอย่างก็ต้องค่อยๆ เริ่มสะสมชื่อ

เสียงตั้งแต่วัยหนุ่ม เหมือนอาจารย์ถวัลย์ น่ะ แต่ก่อนตอนเรียนเพาะช่าง อาจารย์

เสถียรก็เล่าให้ฟังว่า “ โหไอ้ หวัลย์น่ะ ครูเดินผ่านต้นไม้ข้างตึกจุฑาธุช แต่ก่อนมัน

จะมีต้นไม้ระหว่างตึกจุฑาธุชกับห้องน้ำหญิงต้นใหญ่มาก เดินมาไอ้หวัลย์นั่งเขียน

วันนี้ไอ้หวัลย์ก็นั่งเขียนอยู่ตรงนี้ เดินมาอีกวันไอ้หวัลย์ก็นั่งเขียนอยู่ตรงนี้ มัน

เขียนต้นไม้นั่นแหล่ะ มันเขียนทุกวันเลย เขียนทุกมุม พอมาวันไหนไอ้หวัลย์

หายไปไหน กำลังมองๆ อยู่ ก็มีเสียงว่าอาจารย์ผมอยู่บนนี้ ขึ้นไปข้างบนแล้วเขียน

ลงมาข้างล่าง แล้วจะไม่ให้เก่งได้ยังไง ข้าวก็ไม่มีกินขอข้าวแม่ค้ากิน หลบๆ ซ่อนๆ

นอนในโรงเรียน”

สมัยก่อนนี้อาจารย์จิตร ดุ แกสร้างโรงเรียนแกก็ไปเห็นความเป็นระเบียบเรียบร้อย

ของต่างประเทศ แกไปเมืองนอกไปญี่ปุ่น อะไรที่ทำให้เจริญแกก็เอามาใส่ในหลักสูตร

มาสร้างโรงเรียนใหม่ สร้างตึกยังไงให้แสงมันส่องแล้วเขียนรูปแล้วมันสวย ตอนหลัง

ไปทุบของแกหมด หวังจะได้ 7 ชั้น แกสร้าง 2 ชั้น พอทุบหมดแบบที่ส่งมาก็เป็นแบบ

พวกกรมสถาปัตย์ ก็เป็นโรงเรียนมัธยมหมดเลย มีทางเดินแล้วก็กั้นห้อง แต่ก่อน

อาจารย์จิตรทำไว้สวย ตั้งหุ่นตรงไหนก็สวย เหลือไว้แต่ตึกกลาง

? การประกวดงานศิลปะอาจารย์คิดว่าสำคัญ มั๊ยครับ

การประกวดงานก็ถือว่าสำคัญ แต่ไม่สำคัญเท่ากับการแสดงงาน เด็กนี่บางทีคิดน้อย

กว่าผู้ใหญ่ คิดว่าได้ส่งงานแสดงก็ภูมิใจแล้ว แต่ผู้ใหญ่ที่จะหวังรางวัลหวังขายได้

ซึ่งเด็กถ้ามีงานติดเข้าไปแสดง ถึงไม่ได้รางวัลเรายังดีใจเลย แล้วโดยเฉพาะ เพาะช่าง

นี่เงินก็ไม่ค่อยมี อะไรก็มาลงที่สมาคมศิษย์เก่า นายกสมาคมศิษย์เก่าคนไหนไม่รวย

ก็เป็นประธานไม่ได้ เพราะว่าโดนไถแหลกเลยตั้งแต่วินาทีแรกที่เป็น เพาะช่างนี่

ไม่ต้องไปทำปฏิรูปการศึกษาให้เหนื่อยเลย ขอให้ทุกแผนกแสดงงานอย่างน้อยปีละ

2 ครั้ง แล้วเพาะช่างเจริญ เพราะว่าระบบปฏิรูปนี่ทำให้การแสดงงานถดถอยลงเพราะ

ว่าต้องสอนตามหลักสูตร เขียนอย่างไรมา ก็ต้องสอนอย่างนั้น แล้วการเขียนหลักสูตร

นี่ก็ทำให้การเรียนการสอนในระดับ ปวช. พังหมดเลย

ที่พังเพราะว่า แต่ก่อน ปวช. Drawing เก่งมากเลย ตอนนี้ไม่เห็นเก่งเลย เหมือน

เด็กมัธยม พอไปดูหลักสูตรบางแผนก Drawing เทอมเดียว แถมเทอมเดียวแต่ดัน

มี Drawing แบบเหมือน แบบสร้างสรรค์ ด้วยไม้ไอศครีม แบบคอนทรัวย์ พวกนี้

ผมเคยเรียนที่ประสานมิตรเมื่อ 35 ปีที่แล้ว มันเป็นหลักสูตรที่อาจารย์อารี เอามา

จากเมืองนอก แล้วก็เอามาสอนเป็นเหมือนหลักสูตรเด็กมัธยม คือให้เด็กรู้หลายๆ

วิธี จะได้สนุก จะได้ไม่เครียด

ประสานมิตรมีปริญญาตรีที่ครูสามารถไปเรียนได้ เปิดรับครูทั่วประเทศพอไปเรียน

ก็ไปได้อันนั้นมา มาสอนก็อ้างอิงของประสานมิตร ทั้งๆ ที่มีเทอมเดียวแต่สามารถ

ใส่หลักสูตรสารพัดวิชา เด็กยังไม่ทันจะเขียนแก้วเป็นเลย เด็กมันก็ไม่เก่งเพราะ

พื้นฐานมันไม่แน่น เหมือนเขียนตัวหนังสือ เขียน ก.ไก่ยังไม่ได้เลย ให้ไปแต่ง

กลอนแล้วก็เละซิทีนี้ พอมาเรียนเพาะช่างไอ้พวกที่สอบได้ย้อนไปเมื่อ 10 กว่า

ปีที่แล้ว มันจะไม่มีทางได้เลยตกหมด มาตรฐานคนสอบเข้ามันต่ำลงเยอะ

? ตอนนี้อาจารย์สอนกี่วิชาครับ

ผมสอน Paint มีบางเทอมก็มี Drawing ด้วย สอนปี 1 พยายามจี้จากไม่เป็นเลย

จนกระทั่งเขียนพระเทพได้ เขียนพระบรมได้เหมือน พอขึ้นปี 2 ก็เริ่มสร้างสรรค์

อีกแล้ว พอสร้างสรรค์ไปเรื่อยๆ จะสอบขึ้นปี 3 ก็มาหัด Drawing ใหม่อีก Drawing

นี่ต้องเขียนทุกวัน แล้วไม่ต้องคิดว่าจะเขียนรูปใหญ่ เขียนเท่านิ้วก้อยก็ได้

เขียนอะไรเล่นไป แต่ต้องเขียนทุกวันมันจะเก่ง ดูให้รู้จักเปรียบเทียบ เทียบสัดส่วน

เทียบน้ำหนัก เทียบโครงสร้าง เหมือนเรียนพิมพ์ดีดต้องพิมพ์ทุกวัน นานๆ พิมพ์ที

ก็ต้องดูแป้นทุกที Drawing ก็เหมือนกัน ต้องฝึกทุกวัน ฝึกเล็กๆ อย่าไปฝึกใหญ่ๆ

เพราะถ้าฝึกใหญ่ๆ ก็จะคิดว่าเขียนไม่เสร็จไม่เขียนดีกว่าต้องไปทำอย่างอื่นอีก

ฝึกดี ฝึกเสมอ แล้วรู้จักหาคนเก่งๆ คุย รับความรู้จากเค้า ก็จะช่วยให้เราเดินถูกทาง

มากกว่า พอเริ่มเป็นแล้วก็ให้เจาะลึกไปเลยเรื่องหนึ่ง ให้เป็นผู้เชี่ยวชาญไปเลยก็จะดี

? สุดทายนี้อาจารย์อยากจะ ฝากทิ้งท้ายไว้สำหรับงานศิลปะอย่างไรบ้างครับ

งานศิลปะผมว่า ก่อนจะทำงานสร้างสรรค์นี่ ผมยังมีความเชื่อเดิมๆ อยู่ว่าต้องฝึกฐาน

ตัวเองให้แน่นก่อน ไม่ใช่สร้างสรรค์แทบตาย พอเค้าใช้ให้เขียนหัวช้างให้ดู เขียน

ไม่ถูก ยังเอางาออกมาจากปากช้างอยู่เลย แทนที่จะออกจากโครงตาลงมา ที่จริงงาน

มันก็คือเขี้ยวนี่แหล่ะ มันตรงกับลูกตาแล้วแต่ตัวไหนจะตรงตัวไหนออกมาแล้วงอน

พื้นฐานโครงสร้างให้แน่น แล้วทำงานศิลปะออกมาก็มั่นใจ

พื้นฐานมีความสำคัญ เหมือนเราเขียนกุหลาบแดงๆ เหมือนมากเลยแต่ทำไมมัน

ไม่สวย ปรากฏว่าจำนวนสีแดงของดอกกับสีเขียวของใบไปเท่ากันพอดี แต่ถ้าดอก

เยอะกว่าใบหน่อยก็จะลดสีเขียวเหลือแค่ 20 เปอร์เซ็นต์ 80 เปอร์เซ็นต์ ก็จะเป็นสีแดง

หรือว่าใบเยอะแล้วมีดอกแดงๆ โผล่มาหน่อยมันก็จะดูสวย อันนี้ก็คือ หลักทฤษฎีสี

บางทีเรียนแล้วลืม บางทีทำไมเราเขียนรูปแล้วไม่สวย มันมีสีแดงกับสีเขียว แต่ขาดสี

กลางเชื่อม แดงอยู่ฟากนี้ เขียวอยู่ฟากนี้ตัวเชื่อมก็คือเหลืองกับม่วง

ถ้าในรูปมีเหลืองแทรกเข้ามาหน่อย มีม่วงแทรกเข้ามาหน่อย มันก็จะสวย ถ้าเมื่อ

ไหร่มีโทนร้อนกับโทนเย็นไม่มีตัวเชื่อม เขียนให้ตายก็ไม่สวย ก็ขอให้ศึกษาพื้นฐาน

ให้แน่น แล้วทำอะไรเราก็จะมั่นใจ

ที่มา http://www.thaitraditionalart.com